Spis treści
Tradycyjne roboty koszące wymagają wyznaczenia obszaru pracy za pomocą przewodu granicznego ułożonego wokół trawnika. Obecnie dostępne są jednak również urządzenia, które mogą pracować bez fizycznego przewodu wyznaczającego granice koszenia. Zamiast niego wykorzystują wirtualnie określony obszar pracy.
Robot koszący bez przewodu granicznego może korzystać z różnych technologii nawigacji. W zależności od konkretnego systemu stosowane są m.in.:
Nie oznacza to więc, że wszystkie bezprzewodowe roboty działają w taki sam sposób.
Brak przewodu zmienia przede wszystkim sposób instalacji i wyznaczania terenu przeznaczonego do koszenia. Nie oznacza natomiast, że robot nie potrzebuje określonych granic pracy ani wcześniejszej konfiguracji. W dalszej części wyjaśnimy:
Jeżeli zastanawiasz się jeszcze, czy automatyczne urządzenie będzie odpowiednie do Twojego ogrodu, sprawdź również nasze porównanie „Robot koszący czy kosiarka – co wybrać?”.
Robot koszący bez przewodu nie wymaga ułożenia fizycznego kabla wokół trawnika. Obszar, po którym może się poruszać, jest wyznaczany wirtualnie, a urządzenie korzysta z zastosowanego przez producenta systemu nawigacji, aby określać swoje położenie i pozostawać w granicach koszenia.
Sposób działania zależy jednak od konkretnego urządzenia. Na rynku dostępne są m.in.:
Poszczególne rozwiązania mogą być również ze sobą łączone, dlatego określenie „robot bez przewodu” opisuje sposób wyznaczania granic, a nie jedną konkretną technologię.
W urządzeniach wykorzystujących wirtualne granice obszar koszenia jest definiowany podczas konfiguracji systemu. Robot porusza się następnie w obrębie zapisanej strefy roboczej, zamiast wykrywać sygnał emitowany przez przewód ograniczający.
W zależności od rozwiązania możliwe jest również określenie kilku obszarów pracy oraz miejsc, do których urządzenie nie powinno wjeżdżać. Sposób tworzenia i późniejszej edycji takich stref koszenia zależy od systemu zastosowanego przez producenta.
Określenie „robot koszący z GPS” nie zawsze precyzyjnie opisuje sposób jego działania.
Dlatego przy porównywaniu robotów bez przewodu warto sprawdzić nie tylko informację o braku fizycznych przewodów ograniczających, ale przede wszystkim jaką technologię nawigacji wykorzystuje dane urządzenie i jakie warunki są wymagane do jej prawidłowego działania.
Najważniejsza różnica między tymi urządzeniami dotyczy sposobu wyznaczania obszaru koszenia. W tradycyjnej instalacji granicę tworzy przewód ograniczający, natomiast w systemie bezprzewodowym zastępują go granice ustalone w systemie obsługi podczas konfiguracji. a to oznacza, że oba modele trzeba instalować, tylko w inny sposób.
| Cecha | Robot bez przewodu ograniczającego | Robot z przewodem ograniczającym |
|---|---|---|
| Wyznaczenie obszaru pracy | wirtualne granice | fizyczny przewód |
| Instalacja przewodu | nie jest potrzebna | wymaga ułożenia kabla wokół obszaru koszenia |
| Zmiana granic trawnika | granice można zmieniać w systemie obsługującym urządzenie | wymaga zmiany przebiegu przewodu |
| Strefy wyłączone z koszenia | mogą być definiowane wirtualnie, jeśli dany system oferuje taką funkcję | wymagają odpowiedniego poprowadzenia instalacji |
| Ryzyko uszkodzenia przewodu | brak przewodu, który mógłby zostać przerwany | uszkodzenie kabla może zakłócić działanie instalacji |
| Nawigacja | zależy od zastosowanej technologii, np. RTK lub systemu wizyjnego | granice obszaru pracy wyznacza instalacja przewodowa |
Brak przewodu daje przede wszystkim większą swobodę przy późniejszej zmianie granic obszaru koszenia. Jeżeli zmieni się układ trawnika albo wybrany fragment ma zostać czasowo wyłączony z pracy, w systemach oferujących takie możliwości można zmodyfikować wirtualną mapę bez przekładania kabla. Przykładowo rozwiązanie Husqvarna EPOS pozwala tworzyć i edytować wirtualne obszary robocze oraz strefy niedostępne, a to pozwala na precyzyjne koszenie trawnika niezależnie od zmian, jakie pojawiają się na działce w ciągu roku.
Nie oznacza to jednak, że instalacja bezprzewodowa jest w każdym przypadku prostsza. Robot nadal wymaga konfiguracji odpowiedniej dla zastosowanego systemu nawigacji, a warunki jego prawidłowego działania mogą różnić się pomiędzy poszczególnymi rozwiązaniami.
Najważniejsze zalety inteligentnego robota koszącego wynikają z rezygnacji z fizycznego kabla oraz możliwości cyfrowego wyznaczania obszaru pracy. Nie dotyczą jednak w równym stopniu każdego urządzenia – zakres dostępnych funkcji zależy od zastosowanego systemu.
Automatyczny robot koszący nie wymaga instalacji przewodu ograniczającego wokół trawnika ani poszczególnych przeszkód. Eliminuje to również problem ewentualnego przerwania kabla, do którego może dojść np. podczas późniejszych prac wykonywanych w ogrodzie.
Nie oznacza to jednak całkowitego braku konfiguracji. Robot nadal musi mieć prawidłowo określony obszar, w którym powinien kosić trawnik, zgodnie z wymaganiami zastosowanego systemu nawigacji.
Wirtualne granice można modyfikować w czasie rzeczywistym, bez konieczności wykopywania i ponownego układania przewodu, co pozwala na dużą oszczędność czasu. Jest to przydatne szczególnie wtedy, gdy zmienia się zagospodarowanie ogrodu, np. powiększana jest rabata albo zmienia się kształt trawnika. Dokładny sposób edycji granic zależy od konkretnego systemu.
Wybrane systemy pozwalają podzielić trawnik na kilka oddzielnych obszarów roboczych i zarządzać nimi wirtualnie. Może to ułatwić dopasowanie pracy urządzenia do ogrodu składającego się z kilku części.
Nie jest to jednak funkcja, którą należy automatycznie przypisywać wszystkim robotom bez przewodu. Przed zakupem trzeba sprawdzić, jak konkretny model obsługuje wiele obszarów i jakie możliwości konfiguracji oferuje.
Niektóre systemy umożliwiają także tworzenie czasowych stref, do których robot nie powinien wjeżdżać. Pozwala to zmienić obszar pracy bez ingerowania w fizyczną instalację.
Takie rozwiązanie może być przydatne np. wtedy, gdy przez pewien czas chcemy pozostawić wybrany fragment trawnika poza obszarem koszenia.
Brak kabla eliminuje część problemów związanych z tradycyjną instalacją, ale nie oznacza, że robot może pracować prawidłowo w każdych warunkach. Ograniczenia zależą przede wszystkim od zastosowanej technologii nawigacji i konkretnego modelu.
W przypadku robotów wykorzystujących pozycjonowanie satelitarne istotna jest jakość odbieranego sygnału. Budynki, gęste drzewa i inne elementy ograniczające widoczność nieba mogą wpływać na warunki pracy systemu satelitarnego. Dlatego przed wyborem urządzenia warto sprawdzić wymagania producenta dotyczące instalacji i warunków panujących na działce.
Nie należy jednak zakładać, że każdy robot bez przewodu będzie zachowywał się w takich miejscach identycznie. Poszczególne urządzenia mogą korzystać z różnych technologii lub łączyć kilka sposobów nawigacji.
Zachowanie urządzenia po pogorszeniu lub utracie sygnału zależy od konkretnego systemu. Nie można więc przyjąć jednej zasady obowiązującej wszystkie roboty bez przewodu ograniczającego.
Przed zakupem warto sprawdzić w dokumentacji wybranego modelu, jakie warunki są wymagane do prawidłowej nawigacji oraz jak urządzenie zachowuje się w miejscach, w których dostępność wykorzystywanego sygnału jest ograniczona.
Nie zawsze. W systemach wykorzystujących technologię RTK dane korekcyjne mogą być dostarczane na różne sposoby, dlatego obecność oznaczenia RTK nie powinna automatycznie prowadzić do wniosku, że na działce trzeba zamontować własną stację dokującą. Wymagania należy sprawdzić dla konkretnego urządzenia i systemu.
Tutaj również nie ma jednej odpowiedzi dla wszystkich urządzeń. Zapotrzebowanie na połączenie z internetem zależy od:
Jeżeli system korzysta z danych przesyłanych przez sieć lub określonych funkcji dostępnych online, połączenie może być wymagane do ich działania. Dlatego przed zakupem warto sprawdzić nie tylko sposób wyznaczania wirtualnych granic, ale również wymagania producenta dotyczące łączności.
Brak przewodu ograniczającego nie oznacza automatycznie, że robot potrafi rozpoznawać wszystkie obiekty znajdujące się na trawniku. Wyznaczanie pozycji i granic obszaru pracy to inna funkcja niż wykrywanie przeszkód.
W zależności od modelu bezprzewodowe roboty koszące wykorzystują do rozpoznawania obiektów m.in. kamery oraz różnego rodzaju czujniki. Przykładowo roboty koszące Husqvarna w wybranych urządzeniach stosują system wizyjny wykorzystujący kamerę i sztuczną inteligencję do wykrywania oraz identyfikowania obiektów znajdujących się na trawniku.
Nie jest to jednak cecha wszystkich bezprzewodowych robotów koszących. Zakres wykrywanych przeszkód oraz sposób reakcji na nie zależą od konkretnego urządzenia, dlatego warto sprawdzić te informacje w jego specyfikacji.
Stałe elementy ogrodu, takie jak:
mogą być natomiast uwzględniane podczas tworzenia wirtualnych granic lub stref wyłączonych, jeśli dany system zapewnia taką możliwość. Dzięki temu nie trzeba polegać wyłącznie na bieżącym wykrywaniu przeszkody przez urządzenie.
Obecność drzew nie wyklucza zastosowania robota koszącego bez przewodu, ale może mieć znaczenie w przypadku urządzeń korzystających z pozycjonowania satelitarnego. Korony drzew, podobnie jak wysokie budynki, mogą ograniczać widoczność nieba i wpływać na warunki odbioru sygnału.
Duże znaczenie ma więc technologia zastosowana w konkretnym urządzeniu. Niektóre rozwiązania łączą pozycjonowanie satelitarne z dodatkowymi systemami nawigacji. Z tego względu nie można przyjąć ogólnej zasady, że każdy robot wykorzystujący wirtualne granice będzie działał pod drzewami tak samo.
Przed zakupem warto zwrócić uwagę przede wszystkim na wymagania producenta dotyczące warunków odbioru sygnału oraz sposób, w jaki urządzenie radzi sobie w miejscach z ograniczoną widocznością nieba. Jest to szczególnie istotne w ogrodach z dużą liczbą wysokich drzew, rozłożystymi koronami lub trawnikiem położonym blisko budynków.
To, że robot nie wymaga przewodu ograniczającego, nie oznacza automatycznie, że lepiej radzi sobie na pochyłościach lub nierównej powierzchni. Sposób wyznaczania granic trawnika i zdolność urządzenia do pokonywania wzniesień to dwie odrębne kwestie.
Przy wyborze robota należy więc sprawdzić maksymalne nachylenie terenu dopuszczone przez producenta dla konkretnego modelu. Znaczenie mają m.in.:
Poszczególne roboty mogą pod tym względem znacznie różnić się możliwościami.
Podobnie jest z nierównościami. Zagłębienia, wystające korzenie czy nierówne fragmenty murawy mogą utrudniać przejazd niezależnie od tego, czy granice pracy zostały wyznaczone przewodem, czy wirtualnie. Jeżeli ogród znajduje się na skarpie lub ma wyraźnie nierówną powierzchnię, parametr dotyczący nachylenia oraz wymagania producenta wobec terenu powinny być jednymi z ważniejszych kryteriów wyboru urządzenia.
Brak przewodu ograniczającego upraszcza część prac instalacyjnych, ponieważ nie trzeba prowadzić kabla wokół trawnika. Robot nadal wymaga jednak odpowiedniej konfiguracji przed rozpoczęciem samodzielnej pracy. Jej dokładny przebieg zależy od technologii zastosowanej w konkretnym urządzeniu.
Robot potrzebuje miejsca, do którego będzie mógł wracać w celu ładowania. Wymagania dotyczące ustawienia stacji ładującej różnią się pomiędzy modelami, dlatego należy zachować odległości i warunki montażu określone przez producenta.
W przypadku systemów korzystających z pozycjonowania satelitarnego znaczenie mogą mieć również warunki odbioru sygnału w miejscu instalacji.
Sposób tworzenia mapy zależy od systemu nawigacji. W rozwiązaniach wykorzystujących wirtualne granice użytkownik podczas konfiguracji określa obszar, w którym robot ma wykonywać koszenie.
Nie należy jednak zakładać, że proces mapowania wygląda identycznie w każdym zaawansowanym robocie koszącym. Poszczególni producenci stosują własne rozwiązania i procedury konfiguracji.
Wirtualna granica zastępuje fizyczny przewód i określa, dokąd urządzenie może dojechać podczas koszenia. Jej utworzenie odbywa się zgodnie z procedurą przewidzianą dla konkretnego systemu – dlatego przed instalacją warto zapoznać się z instrukcją wybranego modelu.
Zaletą takiego rozwiązania jest możliwość późniejszej zmiany przebiegu granicy bez przekładania kabla w ogrodzie, jeśli wykorzystywany system pozwala na jej edycję.
Systemy oferujące wirtualne strefy pozwalają wskazać fragmenty znajdujące się wewnątrz trawnika, do których urządzenie nie powinno wjeżdżać. Przykładem jest Husqvarna EPOS, w którym można tworzyć strefy niedostępne (stay-out zones).
Funkcja ta nie powinna być jednak traktowana jako standard wyposażenia każdego robota bez przewodu. Przed zakupem warto sprawdzić, czy konkretny model pozwala tworzyć takie obszary oraz w jaki sposób można je później modyfikować.
Jednym z podstawowych parametrów przy wyborze robota jest maksymalna powierzchnia koszenia deklarowana przez producenta, która określa jak wydajny robot koszący trawę jest potrzebny do pielęgnacji trawnika.
